Gastblog: keuzes

Ik stel jullie even voor; dit is Klasina van der Werf. Ze is moeder, tekstschrijfster én de nieuwe gastblogger voor MoedersMinimalisme. Ze schreef eerder al deze blog. Ze gaat verhuizen en wil daarom ontspullen. En hoe dat gaat? Je leest het in haar blogs!

klasina van der werf
Fotograaf: Marit Anker

Wat moet je veel keuzes maken als je gaat minimaliseren. En als je die keuzes nu alleen moet maken, was het nog wel te doen. Maar ik heb ook te maken met een man en twee kinderen die soms heel anders over ontspullen denken.

Negen maanden wonen we inmiddels in een huurwoning, een woonboerderij met een hele grote zolder. Op die zolder hebben we al onze spullen die we in eerste instantie wilden meenemen naar het nieuwe huis, gestald. Die spullen staan er nu dus al negen maanden. En hoe vaak hebben we ze echt nodig gehad? Nooit! Conclusie: we kunnen dus ook wel zonder.  

We weten nu in wat voor huis we komen te wonen en dat maakt het ontspullen een stuk gemakkelijker. We kijken niet meer naar wat we hebben, maar naar wat we willen houden. En dat is niet veel, want zoals ik in mijn vorige blog vertelde hebben we een klein huis gekocht. De grote kast van Rivièra Maison uit de woonkamer kan nu dus weg, we verkopen deze via Marktplaats.

Dit is uiteindelijk het enige dat we via Marktplaats hebben verkocht. De rest geven we liever weg aan vrienden of familie dan dat we er nog een paar tientjes van onbekenden voor krijgen. Dus krijgt een collega onze hoogslaper voor haar dochter, de juf een Lief-kastje voor de kinderkamer en mijn zus het Blondservies dat prachtig in hun nieuwe keuken staat. Ze zijn er allemaal blij mee.

Loslaten

Het wegdoen van persoonlijke spullen is een stuk moeilijker. De blog ‘Tien tips die je helpen om los te laten’ heeft me daar goed bij geholpen. Want het gaat inderdaad om ‘loslaten’. Zo had ik twee dozen vol met knutselwerkjes van de kinderen bewaard, een doos met de leukste babykleertjes en tientallen fotoboeken. Maar wat doe je ermee? Bewaren in een doos op zolder. Een zolder die we straks niet meer hebben…

Eén van de tips die helpt bij het loslaten was: het bewust afscheid nemen van je spullen. Eigenlijk was dat best leuk. De kinderen hebben hun knutselwerkjes van vroeger weer eens bekeken (‘dat kunnen we nu veeeeeel beter’), ze hebben met hun eigen babykleertjes gespeeld en zich verwonderd dat ze daar ooit in pasten. Zelf heb ik de leukste foto’s uit de oude fotoboeken gehaald en daar één boek van gemaakt. De rest hebben we weggedaan.

De kinderen bekijken nog één keer de knutselwerkjes die ze vroeger hebben gemaakt.

De cd’s en dvd’s hadden de eerste verhuizing nog overleefd, maar dit keer haalden ze de selectie niet. Ik had er in eerste instantie moeite mee, vanwege de herinneringen die ik er aan had. Zo zat mijn eerste single er nog tussen die ik van mijn man had gekregen, ‘I’ll say goodbye’ van Trijntje Oosterhuis (niet echt een opbeurende tekst trouwens). En als je er over nadenkt hoeveel geld al deze schijfjes bij elkaar opgeteld hebben gekost… Maar – zo heb ik geleerd – dit zijn geen redenen om de spullen te houden. Als je écht wilt minimaliseren, moet je loslaten.

Lelijk kleedje

Mijn man heeft daar met bepaalde dingen iets meer moeite mee. Zo vroeg ik hem om zijn Cambuursjaals even te schiften, maar na de selectie zaten er nog steeds zes sjaals in de opbergdoos. ,,Je moet toch begrijpen dat dit collectorsitems zijn?’’, zei hij. Ondertussen bekeek ik een kleedje met een tijger erop die van mijn beppe was geweest. ,,Wat is dat voor lelijk ding’’, vroeg Johan. ,,Die heb ik van mijn beppe gekregen’’, antwoordde ik. Ik dacht aan mijn beppe die altijd zo heerlijk nuchter was. ,,It is mar in kleedsje’’, zou ze hebben gezegd. We stelden een compromis: hij één Cambuursjaal weg en ik het lelijke kleedje.

Met de kinderen hadden we voor de eerste verhuizing al keuzes gemaakt door te kijken: waar spelen ze nog mee? Van al het overige speelgoed bleef alleen Randy over. Het waren drie stemmen tegen één. Randy is een megagrote knuffel die we vorig jaar in Slagharen hebben gewonnen. Een geweldig moment en dat moment zullen we nooit vergeten. Ook niet nu Randy bij iemand anders op de slaapkamer staat. Tijdens het opruimen ontdekten de kinderen ook weer speelgoed uit het twijfelhoekje, oftewel het hoekje met spullen waarvan het nog te vroeg was om ze weg te doen. Ze hebben er de hele middag prachtig mee gespeeld, de keukenvloer lag bezaaid met speelgoed, totdat onze oudste dochter om zich heen keek en terecht opmerkte: ‘mem, we waren toch aan het ontspullen?’

Van tien dikke fotoboeken maak ik nu één boek met alleen de mooiste foto’s erin.

Het gaat lukken

Ik leg haar uit dat ontspullen een proces is. ,,Het probleem heeft zich tijdelijk even verplaatst van de zolder naar onze woonboerderij, maar als we straks in het nieuwe huis wonen, dan wordt het écht beter.’’ Mijn man lacht omdat deze woorden hem bekend voorkomen, maar dit keer geloof ik er echt in dat het gaat lukken. We hebben al een hele slag gemaakt. Verhuizers zijn zelfs niet meer nodig, want we kunnen alles wel in een klein busje vervoeren.

Het opruimen geeft nu al rust in mijn hoofd mede dankzij de belangrijkste les die ik dankzij Moeders Minimimalisme geleerd heb: herinneringen bewaar je in je hart en niet in een doos op zolder.

Klasina van der Werf

Ps: Op 1 januari 2021 gaan we verhuizen van Westergeest naar Dokkum. Daarna volgt er nog één blog over hoe het bevalt in een huis met minder spullen.

De weggeefkast

Corine Lagerweij uit Stiens heeft een heuse ‘weggeefkast’ die ze ‘It Fuortjaan-kabinet’ heeft genoemd. Dit vond ik zo inspirerend! Dit zouden echt meer mensen moeten doen! Ik heb Corine daarom gevraagd om haar verhaal te doen.

“Hi, ik ben Corine Lagerweij. Een dochter van God en daarnaast nog veel meer. Vrouw van een heel zorgzame man die me op handen draagt, moeder van 2 zoons die hun moeder graag uitdagen, maar heel sociaal en liefdevol zijn, vriendin van een paar geweldige vriendinnen, dochter van 2 prachtige ouders, juf van een groep super kinderen, buurtgenoot in de gezelligste straat van Nederland, zus van 3 broertjes met mooie gezinnen etc.

Ik heb veel creativiteit in me en vind super veel dingen leuk. Ik ben een echte ideeënjunkie, ik bruis altijd van de plannen en ideeën en sommige dingen voer ik uit en sommige dingen niet. Ik mag ontzettend graag geven, cadeautjes maken, mensen verrassen. Ik geef, niet om zelf te krijgen, maar om anderen te inspireren om ook te geven.”


Hoe ben je op het idee gekomen om een weggeefkast te beginnen?

“Zoals ik hierboven al schreef, ik bruis altijd van de ideeën en plannen. Ik hoorde van een vriendinnetje van een weggeefkast in Franeker en een weggeefwinkel in Utrecht. Ik was direct laaiend enthousiast. Ik ben eens gaan zoeken in op het internet naar het principe en voorbeelden. Ik kwam ze tegen in Berlijn en andere grote steden. Maar in Berlijn staat een kast die mijn voorbeeldkast werd. Ik zou het liefst een weggeefwinkel openen op termijn, voor nu is een kast haalbaar, omdat hij op mijn eigen terrein staat en nu binnen de mogelijkheden past.

Het idee van geven en nemen zonder dat er geld aan te pas komt dat spreekt mij zo aan, daar wilde ik echt wat mee. Dus ik heb gezocht naar mogelijkheden die ik had.

Ik heb sloophout gebruikt van onze schutting die na 30 jaar instortte, maar het hout was op veel plekken nog goed. Alleen voor het frame heb ik hout gekocht van een potje geld wat ik gebruikt voor mijn idealen en dromen die ik heb.

Daarna heb ik de kast eigenhandig in elkaar gezet, tot verrassing van menig buurman.”


Hoe werkt de weggeefkast?

“Iedereen mag spullen inbrengen en halen. Alles gebeurt met gesloten portemonnee, dit vind ik zo mooi, want ik houd van duurzaamheid en recyclen. Je mag alles brengen, zo lang het heel en schoon is en het moet in de kast passen. Je mag ook zoveel meenemen als je wilt, je hoeft niet eerst zelf in te brengen, je mag altijd meenemen waar je belangstelling voor hebt.

Ik ruim 1 keer per week ongeveer op. En als ik dingen zie die toch wat stuk zijn gooi ik het weg, en als het er al lang staat, breng ik het naar de kringloopwinkel.”


Hoe kom je aan alle spullen voor in de kast?

“Dat is alles wat mensen komen brengen. Ik heb tot nu toe via Instagram, mond tot mond reclame en de krant bekendheid gegeven aan de kast. En mensen komen daardoor naar de kast om te kijken of er iets leuks is of om spullen te brengen. Ik zie soms ook dingen weer terug komen nadat het een tijdje bij iemand in huis heeft gestaan.

Sinds kort staan er ook visitekaartjes in de kast die mensen mee mogen nemen om uit te delen.

De volgende stap die we gaan zetten, is een flyer maken die we in de buurt willen gaan rond brengen.”


Wat voor spullen liggen er in de kast?

“Dit is echt van alles, zolang het maar in de kast past. Decoratiespulletjes, kerstspullen, puzzels, boeken, kleding, toiletartikelen, schoonmaakmiddelen, babyspullen, tijdschriften, speelgoed.

Een paar voorbeelden die ik voorbij heb zien komen:

Zindelijkheidtrainer, fotolijsten, hele complete serviezen, theemokken, schoenen, voetbalschoenen, DVD’s, tassen.

Je kunt het zo gek niet bedenken of we komen het tegen. Dat maakt het zo leuk, want ik haal er soms zelf ook dingen uit, die ik zo leuk vind. En geregeld zet ik zelf weer dingen in, die een ander kan gebruiken. Ik haal er zelfs spulletjes uit die ik gebruik voor cadeautje voor anderen.”


Wordt er veel gebruik van gemaakt? En door wie?

“Ik kan niet helemaal inschatten hoeveel er gebruik van gemaakt wordt, maar ik denk dat er dagelijks wel een 3 tot 4 mensen even langs komen. Hetzij om te brengen, hetzij om te mee te nemen. Het publiek is zeer wisselend, de mensen van de woongroepen hier in het dorp vinden het geweldig, een paar kinderen komen heel graag met hun moeder even mee, maar ook jonge stellen die niet veel geld hebben, en oudere mensen die graag even een loopje doen en even komen kijken.

Ik heb geregeld een praatje met mensen die langs komen en ik hoor zulke leuke reacties. Dat maakt me nog meer enthousiast om er mee door te gaan en te kijken naar mogelijkheden die we kunnen inzetten. Mensen komen van 2 dorpen verderop speciaal hierheen gereden om te kijken naar de kast, omdat ze er over gelezen of gehoord hebben.

Mensen die in quarantaine hebben gezeten, die daar eindelijk weer uit mogen en hun eerste tochtje is naar de weggeefkast.

Ik word zo blij van dit soort verhalen. Echt geweldig.”


Heb je nog tips voor andere mensen die ook een weggeefkast willen beginnen?

“Blijf je verantwoordelijk voelen voor de weggeefkast, geef er bekendheid aan in de social media, stel duidelijke regels op en hang die in de kast, maak af en toe een praatje met mensen als je ziet dat er mensen langs komen. Zet hem zo neer dat je er niet vanuit je raam meteen zicht op heb, maar net weer genoeg zicht, zodat mensen zich netjes blijven gedragen.

Ruim elke week op en zorg dat het netjes blijft.

Achteraf had ik er wel een deur voor willen hebben, maar misschien kan ik dat nog eens maken. Maar dat is een project voor later.

Soms moet je het gewoon doen en niet te lang over twijfelen. Het is wel goed om na te denken over je insteek om een kast te beginnen, wat is je doel? En doe het vanuit je hart, want winst behaal je er niet op, maar doe het met ziel en zaligheid. Leg er liefde in, want dat proeven en voelen mensen.

Ik hoop dat het mensen inspireert om te geven en te delen. Sharing is caring!!!”

Volg ‘It Fuortjaankabinet’ ook op Facebook en Instagram.

Het verhaal van Tamara

Al sinds ik jong ben, houd ik van orde, structuur, overzicht en regelmaat. Het past bij mij als persoon: ik ben heel gevoelig en ben snel overstuur als er chaos is of er veel gebeurt om me heen.

Aan de ander kant houd ik ook van uitdagingen, ben ik heel creatief en zie ik overal iets moois in. Ik hoorde mezelf regelmatig zeggen: “Oh, daar kan ik echt iets tofs van maken.” Of “Zonde om weg te gooien!”

We kregen twee dochtertjes en daarbij ook speelgoed, véél speelgoed! Op het werk waren veel collega’s met dochtertjes en dus kwam er een roulatiesysteem van kinderkleding, véél kinderkleding!

Ikzelf had kleding voor werk, kleding voor thuis, kleding om te chillen, kleding voor als die kilo’s er weer af waren, kleding om mee te klussen. Er waren schoenen in alle soorten en kleuren. We houden van koken, dus er was veel kookgerei: van borden en schaaltjes tot allerlei keukentools. De kasten puilden uit.

Burnout

Twee jaar geleden kreeg ik een burn-out. Een flinke ook. Werkgerelateerd; de druk was te hoog en de motivatie gedaald tot het nulpunt. Ik zat meer dan een jaar thuis en in die tijd werd ik intensief gecoacht, had ik tijd om na te denken en kwam het besef: dit is mijn kans om mijn leven over een andere boeg te gooien. Op alle gebieden! Door de enorm hoge stress die ik ervoer, groeide het verlangen om terug te gaan naar orde, structuur en voorspelbaarheid. We hebben twee dochtertjes, ten tijde van die burn-out twee en vier jaar oud. Pittige leeftijden!

Ons huis kon je beschrijven als: een ‘gezellige’ chaos. Van binnen knaagde het: ik wil orde en rust. Overzicht. Dit is nodig om die prikkels te managen en niet alleen voor mij, maar ook voor onze gevoelige dochters en mijn eveneens prikkelgevoelige man.

De boeken van Marie Kondo kwamen in huis. Daarna las ik over FlyLady. Dat leek beiden enorm te passen bij mijn wens! Mijn man was niet te overtuigen. “Je T-shirt bedanken?! Wat een onzin!” “Een logboek bijhouden over wat ik in huis doe? Echt niet.”
Hij hielp me ook niet mee in mijn wens bepaalde ruimtes op te ruimen, tot grote frustratie van mij. Een burn-out helpt niet mee in de kwaliteit van plannen en denken en mijn energielevel, dus het opruimen ging extreem traag…

Mijn man zei: ik snap nu helemaal waarom je zo graag wilt opruimen!

Lade voor lade

Ik ben stoïcijns begonnen met een aantal veranderingen en opruimen. In het kader van: dan is mijn kast in ieder geval wel netjes. Het ging lade voor lade, plankje voor plankje. Maar: wat een verademing! Die strakke kasten met kleding! Kicke! Weggooien en verkopen van spullen werd bijna een sport; ik verkocht spullen op Marktplaats en spaarde voor een nieuwe naaimachine. Wat een toffe beloning en het werkte twee kanten op: meer overzicht én een naaimachine als beloning voor mijn werk.

Dankjewel schoenen

Mijn man stoorde zich al tijden aan de schuur. Op een mooie lentedag, hebben we deze aangepakt: alle zooi eruit en schiften, wat brengen we naar de stort van de gemeente en wat mag terug. Ik hoorde hem die dag een keer zeggen: “Dank je wel schoenen, voor al die stappen die we samen hebben gezet.” Een beetje cynisch, dat wel…
Mijn man was zó blij met het resultaat, dat hij naar me toe kwam en zei: “Ik ben zo mega blij dat dit opgeruimd is, ik snap nu helemaal waarom je zo graag wilt opruimen! Vanaf nu gaan we het samen doen en help ik je waar ik kan!”

De kinderen leren nu ook dat het fijn is om speelgoed en kleding aan anderen te geven.

En zo geschiedde: we hebben samen een plan gemaakt wat we eerst wilden opruimen. Ik leerde mijn gewoonte af om leuke spulletjes te kopen die we niet nodig hebben, door mezelf telkens de vraag te stellen: is het noodzakelijk? Word ik hier blij van?
Met de Marie Kondo trucs werden de kasten leger en de kleding netjes opgevouwen.


De kinderen leren nu ook dat het fijn is om speelgoed en kleding aan anderen te geven. Met grote regelmaat lopen we hun kamertjes door met als doel: wat kan iemand anders blij maken. Spullen die kapot zijn, gaan weg.

Een proces

Het is een mindset die we veranderd hebben. Het is ook een proces. Creatieve dingen zijn nog een uitdaging voor mij persoonlijk. Er zijn nog steeds teveel spullen in huis. Schoonmaakmiddelen zijn ook zo’n doorn in het oog, dus ik verdiep me nu in natuurlijke schoonmaakmiddelen met zo min mogelijk verschillende flessen. Minder afval, minder verpakkingen. Geen fles shampoo, maar een shampoobar. Elke week gaan er spullen naar de kringloop of de container in. Het balletje rolt vanzelf verder.

Nogmaals: het is een proces. Toen ik dat accepteerde, werd alles zoveel eenvoudiger.

Minimaliseren voelt niet als controle willen hebben, maar het creëert rust, overzicht en tijd voor elkaar. En dat laatste is de grootste winst. ❤️

P.s. Ik ben erg blij met de Facebookpagina ‘Minimaliseren kun je leren‘; het heeft veel voor me gedaan ❤️

Liefs, Tamara

Wil jij ook je verhaal kwijt? Mail je verhaal in max. 500 woorden met een paar bijpassende foto’s naar dieuwke@moedersminimalisme.nl. Is schrijven niet helemaal je ding? Mail dan je telefoonnummer, dan bel ik je voor een telefonisch interview. Uiteraard mag je anoniem blijven.

Het verhaal van Gaby

Dit is Gaby, 37 jaar en een alleenstaande moeder van 2 kinderen met special needs. Gaby is opgegroeid tussen de rommel want haar moeder was een hoarder en ook Gaby zelf verzamelde veel te veel spullen.

Hoe was het om tussen de rommel op te groeien?

Mijn moeder was een hoarder. Ik groeide op tussen dozen en spullen. Ook zag ik geen stukje muur meer aangezien mijn moeder klokken spaarde en dus 72(!) klokken aan de muur had hangen. Voor de rest had ik niet veel. We hadden geen luxe en we moesten elk dubbeltje omdraaien.

Wat voor invloed had dat op jou toen je zelf volwassen werd?

Ik ben zelf ook gaan hoarden toen ik geld ging verdienen. Ik wilde luxe en snel ook. Ik had elke 3 maanden een nieuwe mobiel en ik kocht de meest nutteloze dingen. Mijn hoardgedrag werd steeds erger, totdat mijn partner mij verliet en ik alles moest verkopen om aan geld te komen voor ons kind. Daar zat ik dan… Ik ging van luxe naar bijna niks. Ik vulde de leegte in mij met spullen. 

Ik kocht elke 3 maanden een nieuwe mobiel.

Wanneer besefte je dat je wilde gaan minimaliseren?

Toen ik alleenstaande moeder werd, ben ik zo diep in een gat gevallen dat ik alles moest verkopen zodat ik geld had om voor mijn kind te kunnen zorgen. Ik ben toen ook anders naar geld en spullen gaan kijken. Ik ging in therapie en daar bleek mijn hoardgedrag een reden te hebben. Sinds kort heb ik de instelling: als ik dood ga dan neem ik het toch niet mee. Ik laat alles hier achter, dus ik verzamel nu liever fijne herinneringen.

Wat zou je andere hoarders adviseren?

Hoarden heeft meestal een onderliggende betekenis/probleem. Onderzoek dat eerst. Ga ook eens na wat je echt gelukkig maakt. Schrijf dat op en denk 20 keer na voordat je wat koopt.

Hoe bevalt het leven met minder spullen je?

Ik ben vaak bezig met ontspullen en ik vind het heerlijk om te leven met zo weinig mogelijk spullen. Ontspullen werkt bevrijdend voor mij.

Wil jij ook je verhaal kwijt? Mail je verhaal in max. 500 woorden met een paar bijpassende foto’s naar dieuwke@moedersminimalisme.nl. Is schrijven niet helemaal je ding? Mail dan je telefoonnummer, dan bel ik je voor een telefonisch interview. Uiteraard mag je anoniem blijven.

Het verhaal van Ilona

Ilona is een spontane vrouw van 34 jaar. Ze is alleenstaande moeder van haar zoon (11). Ze houdt van een healthy lifestyle, werkt sinds een aantal jaren bij de politie en vindt het heerlijk om te huishouden en te tuinieren. Ilona leeft met weinig spullen, maar dat was in het verleden wel anders.

Waarom bewaarde je in het verleden al je spullen?

Van huis uit heb ik mee gekregen om spullen te bewaren voor het geval dat je het nodig had. Vroeger hadden we meer dan dat wij eigenlijk nodig hadden. Ik kende niet anders.

Waarom ging je minimaliseren?

Ik kreeg een relatie en we gingen samenwonen. Er ontstond veel onrust door de vele spullen die we verzamelden en ook met onze relatie ging het helaas niet goed. Ik raakte zwanger en alle ellende stapelde zich op.

Van heel veel spullen heb ik afscheid genomen en daardoor kon ik het verleden achter mij laten.

De relatie ging over, ik belandde in de schulden en mijn leven was een puinhoop… Uiteindelijk kreeg ik de hulp en ondersteuning die ik nodig had om uit deze situatie te komen. Ik kon verhuizen naar een nieuw (of eigenlijk oud uit 1920) huisje en echt een nieuwe start maken. 

Ik zag hoeveel spullen ik had toen ik ging verhuizen. Besefte dat ik dat lang niet allemaal nodig had. Ook wilde ik het verleden afsluiten, veel spullen herinnerde mij aan de nare tijd.

Ik nam al mijn spullen mee en zocht ze één voor één uit. Slechts een klein deel van de spullen kreeg een mooi plekje in mijn nieuwe huis. Van heel veel spullen heb ik afscheid genomen en daardoor kon ik het verleden achter mij laten. 

Wat zou je anderen adviseren die na een scheiding in de schulden zitten?

Met de juiste hulp kom je uit deze situatie. Hiervoor moest ik mijzelf kwetsbaar opstellen en om hulp vragen en deze aanvaren. Fysiek fit zijn hielp mij om dit mentaal aan te kunnen. Wees sterk en haal de kracht uit kleine mooie dingen.

Hoe bevalt het om te leven met minder spullen?

Bevrijdend! Er is echt een last van mij afgevallen. Ik heb nu de ruimte en de rust. Ik en mijn leven zijn hierdoor in balans.

Wil jij ook je verhaal kwijt? Mail je verhaal in max. 500 woorden met een paar bijpassende foto’s naar dieuwke@moedersminimalisme.nl. Is schrijven niet helemaal je ding? Mail dan je telefoonnummer, dan bel ik je voor een telefonisch interview. Uiteraard mag je anoniem blijven.