Accessoires

Ik lig in bed en kijk tevreden rond in onze slaapkamer. Ik zie de foto die gemaakt is op onze trouwdag en aan de muur hangt een foto van onze stralende dochter. Ik vind het heerlijk hier. De ruimte straalt rust en geluk uit.

Ooit was er een tijd dat ik ook onze slaapkamer rondkeek, maar dan met één groot verschil. Toen keek ik rond om te kijken wat ik er nog aan kon toevoegen om het nóg gezelliger te maken. Woonbladen inspireerden me, net zoals de woonwinkelfolders. Wanneer ik weer iets had gekocht en met veel aandacht had neergezet, verschoven en herschikt, kon ik er na de tijd heel lang vol trots naar zitten kijken. Jarenlang heb ik dat volgehouden. Jarenlang heb ik honderden euro’s geld uitgegeven aan accessoires. Jarenlang had ik de kasten vol accessoires omdat ik ze onmogelijk allemaal tegelijk neer kon zetten.

Maar die gewoonte veranderde drie jaar geleden. Dat was het moment dat ik me realiseerde dat alle mooie spulletjes die ik in ons huis had staan mij niet gelukkig konden maken. Ik was net moeder, iets wat ik altijd al wilde, maar ik was ongelukkig. Schuldiger kun je je als moeder bijna niet voelen. Mijn traumatische bevalling en chronische slaapgebrek hadden me flink uit balans gehaald.

Ook al had ik zoveel mooie accessoires om me heen verzameld, ik realiseerde me dat al die spullen leeg waren en zielloos. De vele vaasjes, bloemetjes, waxinelichtjeshouders, hangers en fotolijstjes, ze deden niets, helemaal niets. Ik werd er niet gelukkiger door. Het waren storende energievretende elementen voor me geworden.

moedersminimalismeIk wist wat er moest gebeuren. Ik wilde mijn leven niet meer opvullen met alleen maar materialisme. Ik wilde niet meer spullen kopen om me er vervolgens maar een paar dagen gelukkig door te voelen. Ik wilde het anders. Ik wilde meer verdieping. Ik wilde geen onnodige ballast meer om me heen. Stuk voor stuk heb ik alle accessoires en onnodige spullen in huis in dozen gezet. Elke kamer heb ik doorgespit, totdat ik niets meer vond dat geen waarde voor me had.

Nu drie jaar later kijk ik weer om me heen. Ik besef dat ik gelukkig ben en tevreden. Ik ben dankbaar voor de spullen die ik nog om me heen zie. Het zijn de spullen die ik nodig heb of die me energie geven. Niets dat nog zwaar op mijn schouder weegt. Ik voel me heerlijk licht, vrij en in balans.

IMG_7626-bzwDe slaapkamerdeur gaat zachtjes open. Het is mijn dochter van drie die vraagt of ze bij me mag liggen. “Tuurlijk schat”, antwoord ik haar, “hier is ruimte zat.” Terwijl ze haar tegen me aan nestelt, en ik mijn armen om haar heen sluit, weet ik het zeker. Hier kan geen enkele accessoire tegenop…

Bron: Deze blog schreef ik voor www.elkedaggroener.nl

Een nare droom

Ik had een nare droom.

Ik droomde dat ik graag een groter en ruimer huis wilde, zodat ik nog meer spullen kon kopen om er in te stoppen. Dat ik daardoor hogere vaste lasten had en een grotere schuld nam ik op de koop toe.

Ik droomde dat ik de reclamefolders doorspitte. Niet om te kijken of de dingen die ik nodig had in de aanbieding waren, maar om te kijken of er nog leuke dingen tussen stonden die ik graag wilde hebben.

Ik droomde dat ik met vriendinnen de stad in ging te winkelen. Ik dacht niet na over wat ik nodig had in mijn kledingkast, maar ik kocht iets wanneer ik iets leuks tegen kwam. Ook al had ik daar al tien van in mijn kast hangen.

Ik droomde dat ik alles zelf wilde hebben, ook al gebruikte ik het maar ééns per jaar en ik het wel van de buurvrouw kon lenen.

Ik droomde dat ik van alles meer wilde. Eén van iets was nooit genoeg.

Ik droomde dat ik veel geld uit gaf, mijn kasten vol zaten met spullen, mijn huis rommelig was en ik nog steeds niet tevreden was met wat ik had.

Wat ben ik blij dat ik wakker geworden ben…

 

droom

Een kind is al snel tevreden

Mijn dochter van twee is gek op puzzelen. Als ze voor de zoveelste keer vol aandacht weer de puzzel van Sneeuwwitje en de zeven dwergen af heeft, laat ze me die ook voor de zoveelste keer vol trots zien. Ik vertel haar uiteraard dat ik het heel knap van haar vind. En dat lieg ik niet, want dat vind ik als trotse moeder ook echt.

Dan vraag ik of ik niet eens een andere puzzel voor haar moet halen. “Nee hoor mama, zegt ze, deze is wel goed.”