De top 7 met niet materialistische kraamcadeautjes

 

Kraamvisite, hartstikke gezellig! En natuurlijk wil iedereen wat meenemen om de geboorte van je kindje te vinden. Kraamcadeautjes, heel veel kraamcadeautjes. Maar zeg nou eerlijk, hoeveel slabbetjes, babykleertjes in maat 56 en knuffeltjes heb je nodig? Wie een minimale baby-uitzet compleet heeft, heeft in principe niets meer nodig. Maar wat kun je dan zeggen als je kraamvisite vraagt wat ze voor je mee kunnen nemen? Ik vroeg het de moeders op mijn Facebookpagina en maakte van alle tips een top 7.

 

De top 7 met niet materialistische kraamcadeautjes

1. Kraamkost

Met stipt op nummer 1 staat eten en drinken. Een warme maaltijd, een avondje niet koken, een etentje (met oppas) voor papa en mama werd heel vaak genoemd.

Fem: “Eten, een voedzame maaltijd! Een weckpot gevuld met een heerlijke voedzame (biologische) (al dan niet vegetarische) pastasaus met een pak pasta erbij (bijvoorbeeld). Zo’n kraamperiode is al druk genoeg. Heerlijk als je het eten alleen maar even op hoeft te warmen i.p.v. echt te koken.

Petra: “Van mijn buurvrouw kreeg ik de eerste weken elke zaterdag een pan verse groentesoep, heerlijk.”

Lieke: “Avondeten meenemen zodat er even een avondje niet gekookt hoeft te worden.”

Marianne: “Een zelfgemaakte maaltijd voor in de vriezer om op te eten op zware dagen. Beste cadeau ooit!”

Gisela Kraaijenbrink Ondanks alle mooie cadeaus waren we geloof ik de eerste week toch het meest blij met de ovenschotels van m’n (schoon)moeder 

 

2. Bonnenboekje

Een bonnenboekje of simpelweg een bon voor iets als een ovenschotel, het strijken van de was enz. werd ook heel vaak genoemd. In de kraamtijd wordt je geleefd. Hoe fijn is het dan dat er mensen voor je klaar staan die wat voor je willen doen.

Kelly: “Een zelfgemaakt bonnen boekje met bonnen zoals: bereiden van een maaltijd, oppas baby voor een paar uurtjes, oppas oudere kindjes, oppas avondje weg, huis stofzuigen, was plooien en strijken, afwas doen, …”

Petra: “Jaaa, dit heb ik gekregen en was één van mijn mooiste kraamcadeaus! Dingen die er bij mij opstonden waren o.a. een zelfgemaakte cake, muesli, soep, avondmaaltijd voor het hele gezin en etentje bij deze vrienden. Heerlijk als je af en toe niet zelf hoeft te koken!”

Laura: “Tegoedbonnen voor een keertje oppassen, om je huis door te gaan, te zorgen voor een maaltijd etc. Die eerste twee weken krijg je veel hulp van iedereen, maar daarna wordt een beetje van je verwacht dat je dingen zelf weer kan. Ik vond het heel fijn dat een vriendinnetje even een wasje draaide voor me of even op de baby lette terwijl ik wilde douchen etc.”

 

 

3. Fotoshoot

Fotoshoots zijn een luxe en het blijft er vaak bij. Maar hoe leuk is het om een fotoshoot cadeau te krijgen.

Suzan: “Wij hebben voor onze zoon een foto-abonnement bij een fotograaf gekregen. We konden 1x per jaar daar een fotoshoot doen totdat hij 5 werd. We hebben nu vijf professionele foto’s van hem, iedere keer genomen in juni. Ontzettend leuk om zijn ontwikkeling te zien.”

 

4. Oppas

Oppas is heilig voor mensen die net ouders zijn geworden. Al is het maar om eventjes naar de kapper te gaan, om je thee warm op te drinken of om even heerlijk lui in bad te gaan.

Sanne: “Ik vond het zelf fantastisch dat familie en vrienden ons avondeten kwamen brengen en de oppasbonnen zijn absoluut daarna met liefde gebruikt.” 

Saskia: “Wij hebben ook al een babysit- kaart cadeau gedaan met 10 oppasbeurten op.”

 

5. Huishoudelijke hulp

De was, de ramen, de tuin, het zijn allemaal dingen die er vaak bij blijven tijdens de kraamtijd. Het is zo fijn wanneer een ander je dan een handje helpt.

Marieke: “Iemand die eens komt stofzuigen en je naar je bed stuurt of bij je baby blijft zodat jij eens een lang bad of douche kan nemen en daarna gewoon weer weggaat. (Dat kan wel enkel als je echt close bent natuurlijk) of je strijk meeneemt of dienstencheques cadeau doet zodat je een poetsvrouw of strijkdienst kan inschakelen. 

Petra: “Een vriendin kwam een middagje ramen zemen, wat een luxe.”

Nathalie: “Hulp met huishouden/baby. Ik ben bevallen met een keizersnede en moest 6 weken rustig aan doen. Iemand die me was komen helpen met het huishouden was fijn geweest. Ik voelde me nu erg alleen (kraambezoek kwam in het weekend, doordeweeks was ik alleen als manlief aan het werk was).”

 

6. Cursus / activiteit

Samen dingen doen zijn altijd leuk, dus geef ook eens een ervaring cadeau.

Ellen: “Een kaartje om vrij te zwemmen (babyzwemmen), cadeaubon voor babymassage o.i.d.

Leanne: “Een draagdoekconsult of muziekles voor peuters.”

Sanne: “Een abonnement babyzwemmen of massagecursus voor baby’s.” 

Machteld: “Ik heb eens een bon gekregen voor baby- en mama yoga! Heel leuk om te doen!”

 

7. Bijdrage voor een goed doel

Jij hebt waarschijnlijk alles al wat je nodig hebt, maar dat geldt niet voor iedereen. Een bijdrage voor een goed doel is dan ook altijd een goed idee.

Charissa: “Voor onze derde hadden wij besloten om een kaartje in het geboortekaartje te stoppen waarop we vroegen mensen een bijdrage te geven aan een goed doel i.p.v. een kraamcadeautje. We hadden al zoveel (zeker ook als gastouder…) en er zijn zoveel kinderen die niks hebben. In ons geval was dat de VBOK. Dat vonden we heel fijn en bijzonder om zo te doen.”

Karin: “Wij hebben bij de geboorte van ons eerste kindje een sponsorkindje uit Guatemala geadopteerd. Bij het geboortekaartje hadden wij een los kaartje waarop stond dat onze dochter in overvloed op mag groeien, maar dat niet vanzelfsprekend is voor ons sponsorkindje. Dus ook met de vraag liever een gift aan ons sponsorkindje dan kraamcadeautjes.”

Evelien: “Wij vroegen de kraamvisite om nieuwe en gebruikte babykleding voor Stichting Slimme Boefjes. Ik heb bij de geboorte van onze derde daar twee hele dozen vol afgeleverd – allemaal kraamcadeaubijdragen. Ze waren er heel blij mee.

www.mommaluv.nl: hier kiezen de ouders zelf voor, voordat hun kindje geboren wordt. Als je meedoet aan MommaLuv vraag je aan het kraambezoek i.p.v. kraamcadeautjes een donatie voor en moeder en baby in een ontwikkelingsland aan wie je gekoppeld bent. Van die giften wordt er in het land zelf een pakket gekocht en geschonken met spulletjes die bijdragen aan een betere opstart van het nieuwe leventje daar. Het kindje hier geeft zijn cadeautjes dus symbolisch door. MommaLuv dus.

 

Meer ideeën? Geef het me door!

Lees meer

Loslaten geeft ruimte

Ik zag een tijdje terug in een Facebookgroep dat ze haar babyspullen aan het minimaliseren was omdat er niet meer een tweede komt. Ze moest letterlijk en figuurlijk loslaten. Wat een kanjer. Hierbij haar verhaal.

“Wat te doen als het leven niet loopt zoals je hoopt. Ik had kunnen kiezen om te blijven hangen en negatief te worden of het leven terug in handen te pakken door de narigheid los te laten. Dat laatste heb ik gedaan.

13 juni 2015 werd ons zoontje geboren, na 17 weken zwangerschap, veel te vroeg en in de parkeergarage van het ziekenhuis. Hoe bizar ook, het eerste gevoel was opluchting,. Al snel kwam het gitzwarte rauwe verdriet en later het loslaten.

Ons zoontje ontstond niet vanzelf, maar met hulp van het ziekenhuis.
Dat het zwanger worden niet vanzelf ging, maakte het een hele bewuste keuze om voor een tweede kindje te gaan.
In ons geval bijzonder want de zwangerschap / bevalling van onze dochter was pittig geweest en een komende zwangerschap, zo was ons verteld, zou ook geen onbezorgde zwangerschap worden.

Bloedverlies

Het was snel raak, maar ik voelde mij direct ziek. Ik had bloedverlies, steeds meer en steeds vaker. Dat kleine kindje in mijn buik hield stand en bij een hele vroege 3D echo (voor wetenschappelijk onderzoek) werd duidelijk dat het een jongetje was. Door het bloedverlies zat ik 1-2 per week in het ziekenhuis, het voelde niet goed, oorzaak werd niet gevonden waarop ik naar huis kon. Mijn conditie ging hard achteruit, traplopen, werken, reizen met de trein, fietsen, zorgen voor mijn dochter, alles werd minder. Hulptroepen werden ingeschakeld door nog voor 12 weken het aan onze familie te vertellen. De weken gingen verder, ook het bloedverlies en de artsen maakten zich zorgen om mijn gezondheid.
Ik voelde zelf ook dat het niet goed ging en ten kosten van mijn gezondheid, daarnaast zorgde het voor onrust binnen ons gezin. Op 12 juni ging ik met mijn man in beraad, mijn bloedgehalte was inmiddels zo laag dat ‘mijn leven’ in gevaar kwam en de artsen over wilde tot bloedtransfusies en dan zodra het kindje levensvatbaar was het halen. Na een avond praten, huilen, knuffelen hadden wij ons besluit genomen, geen transfusies en de zwangerschap stoppen. Kiezen voor mijn gezondheid en ons gezin. Met het ziekenhuis stond de afspraak om maandag weer contact op te nemen.

 

Het is voorbij, mijn lijf heeft besloten dat het klaar is.

Het is voorbij

Zaterdag, veel geslapen, ik heb mijn zoontje nog voelen schoppen en toen ik bij de kassa stond braken mijn vliezen, ik was alleen, ik bleef heel rustig, liep naar het toilet waar ik zag dat enkel de vliezen waren gebroken en het kindje nog in mijn buik zat. Ik ben teruggelopen, heb mijn boodschappen ingepakt en ben de supermarkt uitgelopen. Buiten heb ik mijn man gebeld, het enige wat ik kon zeggen, was, het is voorbij, mijn lijf heeft besloten dat het klaar is. Voor mij een opluchting, eindelijk nam mijn lijf de regie over, stop! tot hier en niet verder. Ik heb thuis nog een douche genomen en toen zijn wij vertrokken naar het ziekenhuis, waar, zoals ik al eerder schreef ons zoontje na 17 weken zwangerschap in de parkeergarage is geboren.

 

Rollercoaster

Het proces wat je daarna in gaat is nauwelijks te beschrijven. Ik zat in een rollercoaster vol emoties, variërend van verdriet, pijn, paniek maar ook opluchting en trots op dat kleine mannetje, want wat was hij gaaf en mooi. Gezien zijn geboortetermijn, hebben mijn man en ik een mooie plek in de natuur gezocht en hem daar begraven. Geen poeha, geen gedenkteken. De herinnering zit in mijn hoofd. Ons zoontje zit in mijn hart. Een kamertje was er gelukkig nog niet. Gezien de vorige zwangerschap had ik heel duidelijk voor ogen dat ik pas bij levensvatbaarheid een kamertje wilde bouwen. We waren van plan veel her te gebruiken. Het jaar na de bevalling was er dus een lege ruimte, onbestemd. Aangezien ik aan het minimaliseren ben geslagen, werd het langzaamaan een opbergplaats voor spullen die weg moesten. Het minimaliseren is ook ontstaan na het verlies van ons zoontje. Het opruimen gaf rust, leegte in mijn hoofd, leegte / overzicht in ons huis. We hadden veel te veel spullen. Ik kon met weinig moeite afstand doen van spullen maar de babyspullen was een ander verhaal. Het eerste jaar lagen ze of in het kamertje, of wanneer er vrienden zwanger werden, gingen de bruikbare spullen daar naartoe, maar… ik wilde ze wel terug.

 

De herinnering zit in mijn hoofd. Ons zoontje zit in mijn hart.

Rommelmarkt

Tot Koningsdag. Alle spullen hebben we in onze auto geladen, echt alles. Op naar een rommelmarkt. Alles uitgestald. Veel verkocht maar een deel ook niet. De volgende dag hebben we het restant naar een kringloopwinkel gebracht in een andere stad. Nooit meer wilde ik de spullen meer tegenkomen. Het heeft uiteindelijk 1.5 jaar geduurd voordat het kamertje zonder bestemming met babyspullen mij ging tegenstaan, waar ik eerst kon ‘genieten’ van het babyspul door mijn handen laten gaan, sloeg dat om naar frustratie. Mijn man en ik neigde steeds meer naar ‘het niet meer proberen’ maar de echte beslissing durfde we niet te nemen. Ik weet niet meer precies hoe het is gegaan, maar net voor de zomervakantie kwam het besef dat het zo goed was. Ik had graag twee kinderen willen opvoeden maar het heeft niet zo mogen zijn. Door de beslissing te maken, kwam er ruimte om ons leven opnieuw in te richten.

Bestemming

Het lege onbestemde kamertje, kreeg een bestemming. We hebben het bijgetrokken bij de kamer van onze dochter, zodat zij nu een mooie ruime kamer heeft. De gipsmuur tussen de twee kamers moest eruit. Ik weet nog dat ik heel stoer was, dat doe ik wel even. Ik ben begonnen, niet wetende hoe therapeutisch dit zou zijn. Ik heb met de hamer geslagen, met mijn benen getrapt, het stof vloog om mij heen en ineens was er een gaatje en kon ik door de muur heen kijken. Toen ik dat punt bereikte voelde het alsof de grond onder mijn voeten verdween, ik heb gehuild, tranen van maanden. Het besef, dat ik bewust koos voor geen zwangerschap, kwam zo hard binnen. Met ogen vol tranen ben ik doorgegaan, en hoe groter het gat werd, hoe rustiger ik werd.

Nu, meer dan drie jaar later, kan ik oprecht zeggen: het is goed zo.”

Lees meer

De minimale babyuitzet: sokjes

Babysokjes, pas op, ze nemen je huis over. Je bent vaak amper zwanger en je komt ze al in iedere lade van je huis tegen. Je krijgt ze van de buurvrouw, bij de echo, van de verloskundige, in de babywinkel, met de post, van je vriendin… aaah! En het geinige is, als de baby er eenmaal is en de sokjes aan heeft, gaan ze altijd uit! Nu ik mijn minimale baby-uitzet samen wil stellen, vraag ik me af, hoeveel heb je eigenlijk nodig en welke sokjes zijn fijn?

Ik vroeg het de moeders op mijn facebookpagina ‘Minimalisme voor gevorderden.’

 

 

Tips voor de perfecte babysokjes

Heleen: “Nou… meestal zijn die sokken binnen een minuut uit maar goed. Ik zou voor wollen gaan, of wol-zijde. Ik denk dat maximaal 3 paar echt ruim voldoende is, misschien is zelfs 2 paar al genoeg.”

 

Gera: “Ik ging juist in de eerste periode voor geen sokjes, maar voetjes aan de broekjes. Want ze schoppen ze zo snel uit, als ze trappelen tijdens het huilen, etc.

Suzanne: “Wollen sokken! We hadden er twee paar en dat was meer dan voldoende.

Sandra: “Kniekousen! Die waren ook handig voor in de draagdoek.” 

Ina: “Om te voorkomen dat de sokjes uit gaan: sock-ons, wat ons betreft onmisbaar in de baby-uitzet.”

Annemiek: “Inwezen maar enkele. Ze worden bij een baby amper vies. En dan zijn die van bambino van Kruidvat heel handig, blijven zitten. Als het echt heel koud was koos ik voor een dikke maillot. Ook voor de jongen. Eventueel daar een sok of slof overheen.”

Femke: “Grodo wollen spekbeensokjes! Ook voor niet-spekbeentjes.”
Saskia: “Goede babysokjes bestaan niet, ze gaan allemaal uit. Het enige wat werkt zijn de zelfgebreide sokslofjes met een koordje erin. Twee paar is genoeg, drie paar zou handig zijn geweest.

 

Annelie: “Bambino van de Kruidvat zijn echt perfect! Blijven goed zitten (met andere sokmerken heb ik ruzie). Ik heb daar 3 paar van en die wissel ik steeds af. Af en toe heb ik nog andere sokjes nodig, maar ik denk dat ik in totaal echt niet meer dan 5 paar gebruik (wel veel meer gekregen). Babysokjes worden niet vies, dus die kunnen gerust meerdere dagen achter elkaar aan.”

 

Anke: “Wollen en katoenen (sok)slofjes van Oma Meijel Breit via webshop verkrijgbaar en op bestelling in gewenste kleur. Blijven goed om de voetjes zitten en ziet er nog leuk uit ook. Aanrader.” (En een deel van de opbrengst gaat naar een goed doel.)

 

Wollen sokjes vind je bij o.a. bij Waschbär, Regenboogschaap en Ecotex.
Sokjes van biologisch katoen vind je bij o.a. bij Waschbär.
Sock-ons vind je bij o.a. MamaLoesbabyshop.
Broekjes met voetjes vind je o.a. bij Greenjump.

Lees meer

De minimale babyuitzet: rompers

Wie zwanger is (net als ik momenteel) weet dat je de wereld aan baby-producten kunt kopen. Maar wat heb je wel en wat heb je niet nodig? Ik wil je graag meenemen naar mijn reis naar de minimale babyuitzet. In deze blog wil ik het graag met jullie hebben over rompers.

Rompertjes zijn ideaal. De baby heeft nooit een blote buik en of rug en blijft zo lekker warm. Ook de luier blijft met een romper goed op zijn plaats zitten.

Ik mijn e-book ‘Minimaliseren met kinderen’ (begin volgend jaar verkrijgbaar) schrijf ik dat je minstens 6 rompertjes in maat 50/56 nodig hebt en 6 rompertjes in maat 62/68. Nu was ik bij mijn eerste kind (6 jaar terug) nog geen minimalist. Ik heb toen veel rompertjes gekocht én vooral veel gekregen. Toen ik net de spullen van zolder haalde verbaasde me ik dan ook over de hoeveelheid rompers.

Ik heb uit de grote bak met babykleding een aantal rompers uitgezocht en een wol-zijden romper erbij gekocht. De rest heb ik in de doos gedaan die ik ga doneren aan ‘Stichting Babyspullen‘, waar ik hier eerder over schreef.

 

Tips voor de ideale romper

Moet je nog rompers aanschaffen? Dan vraag je je wellicht af welk materiaal nu het fijnst is, welke pasvorm en of de kleur nog wat uitmaakt? Ik vroeg aan de moeders van de Facebookgroep ‘Minimalisme voor gevorderden‘ tips voor de ideale romper.

 

De kleur

Eveline: “Hema stretch rompers, allemaal effen kleurtjes, liefst dezelfde kleur. Is het makkelijkst met wassen, want dan kan het allemaal bij elkaar.”

Berti: “Niet wit, dan ziet het er zelfs nog smerig uit na kookwas, terwijl er onmogelijk nog bacteriën in kunnen zitten.”

Liesbeth: “Ik heb bij voorkeur juist wel witte rompers, net als handdoeken, lakens, hydrofieldoeken etc. Deze kan je dan bij elkaar wassen en op wat hogere temperaturen indien nodig.

Penny: “Het liefste in een basic kleur zodat het prima kan onder de kleertjes.”

 

Het materiaal

Tiny: “Bio fairtrade stretch rompers van biologisch katoen die ze zo nu en dan bij de Aldi hebben. Superzacht en de mooiste pasvorm.”

Christiane: “Biologisch, Fairtrade, 100% wol of 100% katoen.” 

Lianne: “Wolzijden rompers, hoef je er weinig van te hebben, want worden niet snel vies. Stretchen mee, dus kunnen lang worden gedragen. Temperatuurregulerend, nooit te warm of te koud.”

Kim: “Wolzijde, minimalistisch omdat wol zelfreinigend is. Je hebt er dus maar een paar nodig en je hoeft minder vaak te wassen. Het rekt meer dus ze gaan vrij lang mee. Daarnaast is het ook gewoon super comfortabel, temperatuur regulerend dus altijd een lekker warm babytje en met wolgevoerde slofjes/laarsjes nooit meer een baby met ijsvoetjes op de fiets of in de doek.”

Suzanne: “Wol zijde, twee gekocht en zijn mee gegaan tot 8 maanden d.m.v. romperverlengers.” 

 

Renske: “Oh en de eye-opener bij ons vierde kindje, dat je een romper niet over het hoofd hoeft uit te doen, maar gewoon naar beneden als hij vies is.”

 

De pasvorm

Nicole: “Kimono rompers van katoen met voldoende ruimte voor wasbare luiers.” 

Nadia: “Stretch werkt het lekkerst, dan gaan ze niet zo snel scheuren bij de drukknopen onderaan.”

Renske: “Geen rompers met lange mouwen en ook niet met een overslag.”

Suzanne: “Overslagrompers voor de eerste maanden, biokatoen van H&M.”

Femke: “Meegroei-rompers (of romper-verlengers) zijn ook ideaal!”

 

Rompers van biologisch katoen en/of wol(zijde) zijn verkrijgbaar bij o.a.:

Hema
Greenjump
Waschbär
Rocking Green
Regenboogschaap
In de wolletjes

Lees meer

Gastblog: “Alles werd verdeeld en niets werd verspild.”

Petra (51) is moeder van drie volwassen kinderen. Ze was 19 jaar toen ze onverwacht zwanger werd en bij toeval terecht op een grote biologisch-dynamische antroposofen woongemeenschap/boerderij. Lees haar inspirerende verhaal.

Petra: “Ik lees graag Moeders Minimalisme, hoewel ik nooit reageer. Ik heb geen Facebook en gebruik geen social media. Lekker rustig.

Ik las dat Dieuwke ging “maximaliseren” en moest denken aan mijn eigen zwangerschappen.
Spontaan stuurde ik haar een mail om haar te feliciteren en stelde voor om een gastblog te schrijven over mijn eigen ervaringen. Dat mocht, dus bij deze.

Zelf was ik 19 jaar toen ik onverwacht zwanger werd en 20, toen ik beviel. De vader (hij is helaas overleden) en ik bleven goede vrienden en hij was zijdelings bij de opvoeding betrokken. Ik was al jong uit huis en na mijn middelbare school wist ik niet zo goed wat ik wilde. Bij toeval kwam ik terecht op een grote biologisch-dynamische antroposofen woongemeenschap/boerderij en ik besloot daar een jaar te gaan werken. Aanvankelijk als nanny, maar al snel hielp ik mee op het land, in de kaasmakerij, deed de boekhouding en stelde ik de groentepakketten samen, welke we verkochten. Heel vooruitstrevend toen. Alles werd gedeeld, niks werd verspild, elektrische apparaten waren er niet, dagelijks gezamenlijke gezonde maaltijden en dat bij elkaar sprak me erg aan.

Het leven was prettig, gemoedelijk en eenvoudig.

Op een dag kwam ik een beetje bedremmeld op mijn werk. Ik had een lange lijst gekregen van de kraamzorg en ik wist me totaal geen raad: had ik echt zoveel spullen nodig voor een baby? De ervaren moeders in de gemeenschap legden uit, dat er totaal geen noodzaak was voor zoveel spullen. De term minimalisme bestond nog niet, maar dat was het wel degelijk. Uiteindelijk heb ik niets nieuw gekocht behalve het verplichte dure kraampakket (achteraf ook onzin) en een matrasje. De rest heb ik gekregen, geleend, gemaakt of bij de kringloop gekocht. Mijn oude bureau werd de commode en in mijn kledingkast maakte ik een plankje vrij voor de veelal zelfgemaakte kleertjes. Het leven was prettig, gemoedelijk en eenvoudig. Het voelde aan als een warme deken.

De baby, een meisje, werd soepel thuis geboren, de borstvoeding lukte en al snel ging ik weer aan het werk, mijn dochter kon gewoon mee. Ik had een ouderwetse kinderwagen gekregen van ribcorduroy, nu zou íe helemaal hip en vintage zijn en hij voldeed prima. Mijn dochter zat graag in de draagzak of lag in de tweedehands box in de woonkamer. Ik was erg zuinig op de spullen die ik had en had bij wijze van experiment tegen mezelf gezegd: als ik nou eens een maand helemaal niks koop, wat dan? Het werd uiteindelijk een jaar. Een jaar niks kopen, geen spullen, geen kleding, geen bosje bloemen, het was zo gek nog niet. Vervolgens kreeg ik de smaak te pakken van opruimen, ver voor Marie Kondo haar verhelderende boek schreef.

Nu kon ik zwangere vrouwen helpen zoals de moeders van de gemeenschap dat bij mij deden.

 

 

Toen de woongemeenschap tot mijn verdriet ging verhuizen naar het buitenland, wist ik wat ik wilde: een opleiding zwangerschapsgym docente en een tweedehands babyspullen winkeltje. En beiden lukte wonderwel en snel. Nu kon ik zwangere vrouwen helpen zoals de moeders van de gemeenschap dat bij mij deden.

Ik was getrouwd met mijn nieuwe partner en we hadden goedkoop een huis gekocht waarin ik de hele benedenverdieping en garage heb gestript tot winkel. Mensen konden hun gebruikte baby – en kinderspullen en kleding in consignatie brengen. Het liep heel goed, twee vliegen in een klap: ik had werk en kon thuisblijven, ik had inmiddels drie kinderen. Ik hoefde letterlijk alleen de trap af naar mijn werk. Steeds meer mensen in mijn omgeving liepen warm voor tweedehands spullen en vooral ook voor minder (!) spullen. Ik heb er warme vriendschappen aan overgehouden. Mijn huwelijk en mijn winkel bestaan niet meer, maar mijn ideeën over ontspullen, minimalisme en consuminderen leven nog steeds. Misschien dat ik toch eens moet gaan nadenken over een carrière als opruimcoach!”

Lees meer